Stołeczny Klub Tatrzański

            

 

            Czekoladowe Wzgórza na Bohol nie wyglądają realnie. Stojąc przed nimi, ma się wrażenie, że ktoś pomylił skalę i rozsypał po wyspie setki identycznych kopców.

 

 

            W górach północnego Luzonu tarasy wspinają się warstwami, jeden nad drugim, jakby ktoś cierpliwie rzeźbił zbocza przez setki lat. I rzeczywiście — powstawały długo, rękami ludzi, którzy wiedzieli, jak prowadzić wodę, jak rozumieć ziemię i pory roku. Woda płynie tu z góry na dół, spokojnie, bez pośpiechu, karmiąc każde pole po kolei. Patrzyłam na nie długo. Zmieniały kolor wraz ze światłem: raz srebrne od odbijającego się nieba, raz intensywnie zielone, a potem złote, gdy ryż dojrzewał.

Zapraszam na prelekcję

Małgorzata Kopczyńska