Stołeczny Klub Tatrzański

            

 

            Potem pociąg ruszył dalej, przez zielone równiny i jeziora, aż do Niagara Falls. Huk wodospadu było słychać jeszcze, zanim go zobaczyłam. Stałam tam długo, patrząc na spadającą wodę – potężną, niepowstrzymaną, jak sama podróż.

 

 

            Najdłuższy odcinek prowadził do Rocky Mountains. Góry wyrastały nagle, monumentalne i spokojne. Pociąg wił się między szczytami, jeziorami o turkusowej wodzie i lasami, które zdawały się nie mieć końca. To była cisza, która mówi więcej niż słowa.

 

 

            

 

            Na końcu czekało Vancouver – miasto między oceanem a górami. Świeże powietrze, zapach soli i widok statków na horyzoncie. Tu podróż się kończyła, ale miałam wrażenie, że coś się dopiero zaczyna – może kolejna historia, może kolejne marzenie o drodze.

Bo w Kanadzie nawet pociąg nie jest tylko środkiem transportu. To sposób, by zobaczyć przestrzeń – i trochę lepiej zrozumieć samego siebie.

Zapraszam na prelekcję

Małgorzata Kopczyńska